Jeżeli tak, mrugnij dwa razy.
Kiev 60, Kodak Portra 400
Topimy marzannę w Rzeczce
Martwość ciała i umysłu.
Czy Megi wyrwała Was na spojrzenie?
Jeżeli tak, mrugnij dwa razy.
Kiev 60, Kodak Portra 400
Topimy marzannę w Rzeczce
Jeżeli tak, mrugnij dwa razy.
Kiev 60, Kodak Portra 400
Topimy marzannę w Rzeczce
Tajemnica
Nie jestem sobą, jestem kimś zupełnie innym.
Kiev 60, Kodak Portra 400
Fotografię poczyniła: Agnieszka Łozinska
Skan: Vertigo photos
Rzeczka dzięki Jarek Kasprowiak
Ślady zatarte.
Ślady zatarte.
Tożsamości już nie ma.
Wszystko wymyka się z rąk.
...
Tożsamości już nie ma.
Wszystko wymyka się z rąk.
...
Rzeczka dzięki Jarek Kasprowiak
Skan- Vertigo photos
Widzę Ciebie, nie mnie.
W całej zawartości widzę "Ciebie, nie mnie", ale czasem znajduję nawet małą jednostkę siebie "w zdrowym ciele, zdrowych duch".
Zdjęcie poczyniła Hania Kwiek, a postać w czapce to nikt inny jak kolejne wcielenie mojej osoby. Możecie mnie znaleźć na:
DAWID LEWANDOWSKI- DUSZA ZAPOŻYCZONA DO ŚWIATA DREWNIANYCH LALEK.
Zdjęcie poczyniła Hania Kwiek, a postać w czapce to nikt inny jak kolejne wcielenie mojej osoby. Możecie mnie znaleźć na:
DAWID LEWANDOWSKI- DUSZA ZAPOŻYCZONA DO ŚWIATA DREWNIANYCH LALEK.
take care of me
Mężczyzno,
Zaopiekuj się mną, a moje wnętrzności potraktuj jak swoje. Nie wiem, kim jestem. Jestem nieobecna, Ciebie nie ma, a każda skrajnie pobudzająca mnie emocja jest dla pierwszej napotkanej osoby absurdem, czymś obcym, a może nawet nienaturalnym. Nie wiem, co to hamulec, pierdolona ckliwość, co miażdży mi kości. Wiem, przynajmniej, chciałabym wiedzieć, czego pragnę, a dostać nie mogę, chyba muszę zasłużyć, ale jak? Czuję dłoń. Spoglądam na Twoje zapadnięte kości policzkowe. Usta, tak męsko zagryzasz wargi, lecz to wszystko złudzenie. Oczy zalane krwią, z uszu wypływa nieznajoma dotąd substancja. Spoglądam, lecz żywego szkieletu dostrzec nie mogę, a chciałabym zjeść Twoją Duszę, może nie całą. W sumie sama nie wiem. To zbyt wiele, do tego ciało nie jest mi obojętne. Dalej go nie widzę, skruszone myśli napierają na coraz bardziej krwawiące oczy, wykrwawiając, zatracam się. Chwila, moment, przecież Ciebie już dawno nie ma, myślami gdzieś daleko, Wiecznie przytulana przez wiejący zza pleców wiosenny wiatr. Zaopiekuj się mną, bądź moim żywicielem. Przynajmniej spróbuj Nim być w chwilach, kiedy nieustannie wieje.
Zaopiekuj się mną, a moje wnętrzności potraktuj jak swoje. Nie wiem, kim jestem. Jestem nieobecna, Ciebie nie ma, a każda skrajnie pobudzająca mnie emocja jest dla pierwszej napotkanej osoby absurdem, czymś obcym, a może nawet nienaturalnym. Nie wiem, co to hamulec, pierdolona ckliwość, co miażdży mi kości. Wiem, przynajmniej, chciałabym wiedzieć, czego pragnę, a dostać nie mogę, chyba muszę zasłużyć, ale jak? Czuję dłoń. Spoglądam na Twoje zapadnięte kości policzkowe. Usta, tak męsko zagryzasz wargi, lecz to wszystko złudzenie. Oczy zalane krwią, z uszu wypływa nieznajoma dotąd substancja. Spoglądam, lecz żywego szkieletu dostrzec nie mogę, a chciałabym zjeść Twoją Duszę, może nie całą. W sumie sama nie wiem. To zbyt wiele, do tego ciało nie jest mi obojętne. Dalej go nie widzę, skruszone myśli napierają na coraz bardziej krwawiące oczy, wykrwawiając, zatracam się. Chwila, moment, przecież Ciebie już dawno nie ma, myślami gdzieś daleko, Wiecznie przytulana przez wiejący zza pleców wiosenny wiatr. Zaopiekuj się mną, bądź moim żywicielem. Przynajmniej spróbuj Nim być w chwilach, kiedy nieustannie wieje.
Blizna, 13.II.2014
All rights reserved
Dawno zapomniana noc
Zbutwiałe ramiona, skruszone myśli, długo wyczekiwane palpitacje serca.
Zenit B
Chore sny
Autoportret/Self-portraits
Nocą kiedy wszyscy śpią następuję oszczędność energii.
Dla jednych, położenie się do łóżka to stan wypoczynku.
Dla drugich, kolejna zła noc, która miażdży Nam kości.
Chwilami kiedy jakiekolwiek uczucia rozrywają Cię na strzępy i sępy zabierają ostatnie kęsy wcześniej sponiewieranego ciała.
Subskrybuj:
Posty (Atom)